Devir - Ece Temelkuran

Bakar Ailesi Kurtuluş Mahallesi

• "Acaba ölsem beni daha mı çok severler belki?”
• İçimden öyle dedim ben. Babam beni balkondan yan apartmandaki Samim Abilerin balkonuna geçirirken tam. Önce mahallenin bütün ışıkları gözümden karnıma doldu. Sonra alt kattaki Jale'anım Teyzelerden, "Olmaz böyle şey, yoksa rüya mı!” diye şarkı geldi. Patates kızartması kokusu sarıydı. Sokaktaki abiler karanlıkta koştu, yakalamaca oynuyorlar. Karakolun önündeki dut ağacı hışır hışır hışır konuştu. Caddeden, "Ebuuve!” diye korna sesi geldi. Her şey çok ama çok güzel, herkes neşeli ama ben düşerim diye korkulu gibi bağırdılar:
• Annem: "Aydın, dikkat! .. Yapmayalım bunu Aydın!” Babam: "Sevgi, aşağıda kurşun sıkılıyor... Çocuğun yamında söyletme şimdi!"
• Anneannem: "Evladım, aman konuşurken şey yapmayın... Sevgi, öldüreceksiniz çocuğu! Tövbe ya Rabbi!" Komşu Samim Abi: "Kız bende abi, tamam bırak, bende! Ayşe, olimpiyatların yapılacağı stadı izleyecek bu gecede! Sevimli ayı Mişa'yı görecek, de mi Ayşeyeviç? Moskova'yı ayağına getiriyoruz bu gece Ayşe Hanım! Sinema yapacağız, sinema! Votka da yapacağız bu gece Ayşeyeviç! Sekiz yaşında oldun de mi hanımefendi? Eee artık yaşın geldi senin de! Ha ha ha!" Samim Abi'nin karısı Ayla Abla: "Samim, Allah'ını seversen sigarayı bıraksaydın bari. Bağırma duyacaklar Samim!"
• İşte o zaman her şey çok ama çok ama çoook güzel olurken, Jale'anım Teyzelerden "Ben bu dertten ölürsem söyle küçük bey, hiç mi kalbin sızlamaz," diye müzik gelirken, cereyanlar gitti! Bir tek dut ağacı konuştu. Hemen gözümü kapattım, içimden dedim ben: "Acaba ölsem beni daha mı çok severler belki?" Gözümü kapattım ya, her şey durdu gibi oldu. zümün içinde resim gibi oldu hepsi.